Çocukluğumun zor yıllarından karmaşa ve kargaşasından zaman zaman bahsederim. Kimi zaman özlediğim yanları da anlatır dururum. Zorluk ve sıkıntıların insanı yetenek sahibi yaptığını her fırsatta üstüne basarak ifade ederim.
Minikliğimin ülkesinde motorlu araç
sayısı 256 bin 568 miş. Ya şimdi 35 milyon 065 bin 235 miş. Kaç misli, kaç
katı! Ya nereden nereye!. Ortalamaya
vursak seksen altı milyonda her 2, 45 kişiye motorlu araç düşüyor.
Ben beş altı yaşındayken köyümün
toprak yapılı yollarından motorlu aracın geçme aralığı sıfıra yakındı. Bugünün
araç stoğu maddi zenginliğin göstergesi
değil midir?
Altmışlı yılların ortalarında izne
gelen Almancıların cilalı arabalarına bakıp bakıp imrendiğim olmuştur. Köyümüze
hasbelkader yol uğratmış bir aracın etrafında toplanırdık tüm çocuklar. O yaşta
iç geçirdiğimiz olmuş mudur? Olmuştur kardeş! İlk tüple çalışan arabayı madenci
Emin Beyde görmüştük mesela taaa o yıllarda.
Okulların etrafından veya resmi
kurumların çevresinden geçerken otoparklarına bir bakın. Ühhü, model model,
marka marka yığınla otomobil. Arabanın modeli liyakati belirleyecek nerdeyse!
Maddi kaynaklar kimilerinin durduğu
noktayı belirlerken, kültürel değerlerin yokluklarının boşluğuna düştük
yeğenim. İyi bir fabrikamı, evler,
arabalar, hanlar hamamlar mı iyi birer evlat mı noktasında karmaşalar yaşadık.
Çocuklarımıza sunulan maddi zenginliğin her şeyi halledeceğini sandık. Dünün
zengini sayabileceğimiz kimilerinin bugünün dar gelirlisi olduğunu benim
yaşımda olanlar pekâlâ bilir. Dünün fakir aile çocukları arasında olanlarında
bugünün varlıkları arasında gözleyebiliriz.
Okul yüzü görmemiş ana babaların
üniversite mezunu çocuklarının devasa fabrikaları nasıl batırdığını, hangi
kirli işlere yapışıp iflasa sürüklediğini anlatmak mümkün. O zaman şu soruyu sormanın
vaktidir öyleyse. Ana babalar iyi bir fabrika, hanlar hamamlar mı bırakmalıdır
yoksa iyi eğitimli (!) evlatlar mı? Yüce peygamberimizin şu sözü insanın
gözlerinin önüne dikiliyor. “ Hiçbir baba çocuğuna, güzel terbiyeden ve edepten daha üstün bir
şey vermiş olamaz” Yaaaa! Gördün mü lafı!....
Bugün yaşadığımız, dert yandığımız
belki de içinde olduğumuz pek çok sıkıntı terbiye eksikliği ve göz ardı
ettiğimiz eğitimdir. Para kazanma hırsı ve servet sahibi olmanın telaşesiyle
boş verdiğimiz terbiye ve eğitimin sonuçlarını sosyal medyada hatta günlük
yaşam içinde gözlüyoruz. Acı mı, acı! Bedeliyse ağır.
Hanım, bir buçuk senedir bir başka
şehirde yeni doğan torunumuzla ilgilendi. Çevremdeki kimi insanların tepkisinin
özetini bir, iki cümleyle ifade edeyim
-
“Şartosun ben olsam göndermem!” Yapma
ya!
Gönderme! Göndermede, gerekli ilgiyi, sevgiyi, alakayı
ve terbiyeyi göstermediğin bebek (Allah korusun) yarın toplumun başına bela
olsun yeğenim!
Bilgi ve ilginin ilişkisi, yarattığı
algı insan davranışlarına yansır. Bir tek bireyin ahlakı aile bütünlüğünü
etkiler. Mahremi şeyler bile alenileşti.
Sır (!) denen şey ortadan kalktı
cancağızım.
Bilim denen şey düşünmek ve
sorgulamakla başlar. Modernleşme ve özgürlük adı altında hem ailevi hem toplumsal
değerler rafa kalktı, kalkıyor. Kul hakkının bile haramdan sakınmakla korunduğu
gerçeğinin ne kadar uzağına düşüyor insan. Vay be! Gel de kaygılanma. Sorunun
gerçeği; Arkamızda ne bırakalım? İyi bir Fabrika mı, iyi bir evlat mı? Sağlıcakla.
